اندیشه من خالی از اشتباه نیست . . .

افسوس که نمرده  مرده ام

افسوس با این همه فرصت

بوی کافور به سختی مایو سم ساخته است

چرا فاتحه خوان این و آنم ؟

خاک گور را زیر پایم احساس می کنم

ولی آسمانم ابی است

از تیرگی پیرامونم می خواهم خفه شوم .

با این همه سبزینه که بر تنم نشسته است

سرمایی سخت همه وجودم را می لرزاند

من که غرق آبشار از همه چیزم

لبان خشکیده ام باز ترک تازه ای برداشته است

یا باید مرد و نبود و یا باید بود و بود ...

زندگی جمع دوستانه ی ماست